باروری تخمک انسان در داخل لوله های آزمایشگاهی و انتقال رویان به رحم مادر را In Vitro Fertilization یا به اختصار IVF می نامند ٬ که یکی از روش های کمک به ناباروری است .

روش IVF یک روش استاندارد است که در سراسر دنیا در آزمایشگاه انجام میگیرد ٬ با تجویز گنادوتروپین ها ٬ رشد فولیکول در تخمدان تحریک میشود ٬ سپس بلافاصله قبل از تخمک گذاری و درست هنگامی که اووسیت آخرین مراحل تقسیم اولیه ی میوز ا طی میکند ٬ از طریق لاپاراسکوپی و با استفاده از یک آسپیراتور ٬ اووسیت را از فولیکول تخمدانی خارج میکنند ٬ سپس تخمک را در یک محیط کشت ساده قرار می دهند و بلافاصله اسپرم را به آن می افزایند . تخم های بارور شده را تا مرحله ی ۸ سلولی تحت نظر قرار می دهند و سپس آنها را در رحم میگذارند تا رشد وتکامل خود را پایان دهند .

میزان موفقیت IVF به سن مادر بستگی دارد . درصورتیکه سن مادر زیر ۳۵ سال باشد ٬ IVF در قریب به ۳۰ ٪ از زوج ها در نخستین تلاش موفقیت آمیز خواهد بود . این میزان در زنان ۳۵ تا ۳۷ ساله ٬ ۲۵ ٪ ٬ در زنان ۳۸ تا ۴۰ ساله ٬ ۱۷ ٪ و در زنان بالاتر از ۴۰ سال کمتر از ۵ ٪ خواهد بود .افزون بر این نرخ نسبتا پایین موفقیت ٬ خطر بروز ناهنجاری های مادرزادی نیز در تکنیک IVF بالاتر است !

جهت افزایش شانس بارداری ٬ ۴ تا ۵ تخمک جمع آوری شده ٬ بارور گردیده و درون رحم قرار داده میشود که این رویکرد گاه منجر به چندقلو زایی میگرد .

بروز چندقلوزایی به سن مادر ( در زنان جوان تر احتمال چندقلوزایی بیشتر است ) و تعداد جنین های انتقال یافته بستگی دارد . در یک خانم ۲۰ تا ۲۹ ساله ٬ با سه جنین انتقال یافته ٬ احتمال چندقلوزایی ۴۶ ٪ است . چندقلوزایی عاملی نامطلوب است ٬ زیرا خطر عوارض و مرگ و میر را افزایش میدهد .